مقدمه: آسیب های ناشی از ضربه های مغزی ممکن است موجب اختلالات عصبی مانند تغییر سطح هوشیاری یا کما، عملکرد غیرطبیعی سیستم حسی- حرکتی و حملات تشنجی گردد. اثرات محافظت عصبی پروژسترون و اریتروپویتین در انواع مختلف صدمات مغزی و ایسکمی مغزی نشان داده شده است. هدف از این مطالعه، بررسی احتمال افزایش اثرات محافظت عصبی پروژسترون و اریتروپویتین بعد از صدمات مغزی است.مواد و روش ها: اثرات پروژسترون، اریتروپویتین و یا ترکیبی از این مواد در 54 موش صحرایی نر ویستار که متحمل ضربه مغزی شده اند مورد بررسی قرار گرفت. در ارزیابی اثر دارو ها، از تست رفتاری MNSS (Modified Neurological Severity Score) و نیز شمارش تعداد نورون های تیره (سلول های آسیب دیده) در نواحی CA1 و CA3 هیپوکمپ استفاده شد.یافته ها: نتایج ما نشان داد که میزان نقص عصبی با استفاده همزمان پروژسترون و اریتروپویتین، در موش های متحمل ضربه مغزی افزایش داشت. ارزیابی نورون های تیره، کاهش معنی داری را در تعداد نورون های تیره بعد از به کار گیری همزمان پروژسترون و اریتروپویتین در مقایسه با گروه کنترل نشان نداد.نتیجه گیری: مطالعه ما نشان داد که ترکیب آن ها هیچ اثر هم افزایی نشان نداد و ممکن است نتایج آسیب های ناشی از ضربه های مغزی را بدتر کند.

این مطالعه با هدف مقایسه میزان عوارض عصبی در جراحی با برش قدامی و خلفی در شکستگی های نیمه فوقانی رادیوس بزرگسالان انجام شده است. به این منظور 310 بیمار با شکستگی هر دو استخوان ساعد در نیمه فوقانی که از سال 1376 لغایت 1381 در بخش ارتوپدی بیمارستان شهید دکتر باهنر کرمان جراحی شدند، مورد بررسی گرفتند که از این تعداد 121 مورد زن و 189 مورد مرد بوده و از نظر سن حداقل سن بیماران 12 سال و حداکثر 68 سال با متوسط 43.2 سال بود. برش قدامی در 153 مورد (49.4 درصد) و برش خلفی در 157 مورد (50.6 درصد) صورت گرفت. محل شکستگی در 170 بیمار (54.8 درصد) در یک چهارم فوقانی ساعد و در 140 مورد (45.2 درصد) در یک چهارم میانی بود. از این تعداد 283 بیمار (91.3 درصد) بدون عارضه عصبی بودند ولی در 27 بیمار (8.7 درصد) عارضه عصبی پس از عمل جراحی بوجود آمد که در 24 مورد (88.8 درصد)عصب رادیال صدمه دیده و در 3 مورد (11 درصد) عصب مدیان مورد تعرض قرار گرفته بود. در 9 بیمار 33.3) درصد) عارضه عصبی در ماه اول و در 12 مورد (44.4 درصد) در ماه دوم بر گشت کرده و 3 مورد (11.1 درصد) در ماه سوم بهبود یافتند. در سه مورد (11.1 درصد) پس از شش ماه هیچ گونه برگشتی از نظر عوارض عصبی وجود نداشت. عارضه عصبی رادیال در برش خلفی بیشتر از برش قدامی مشاهده شد و این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (P<0.001). بر اساس نتایج این مطالعه انجام روش جراحی با برش قدامی در شکستگی نیمه فوقانی رادیوس توصیه می شود.

آسیب دیدگی کشتی ها ممکن است باعث آبگرفتگی بخش هایی از کشتی و یا حتی از دست رفتن تعادل آن شود آسیب دیدگی کشتی ها اجتناب ناپذیر است. از زمانی که کشتی دچار صدمه می شود تا هنگامی که بخش های صدمه دیده به طور کامل از آب پر شوند، رفتار کشتی تغییر می نماید. از طرف دیگر به طور معمول در شرایط محیطی سخت (وجود امواج دریا) آسیب دیدگی رخ می دهد، بنابراین لازم است تحلیل رفتار شناور در وضعیت صدمه دیده در موج انجام شود. در این تحقیق سعی شده است رفتار شناور صدمه دیده در موج با تاکید بر سه حرکت رول، پیچ و هیو تجزیه و تحلیل شود. بدین منظور طرح ریاضی برای سه حرکت مزبور همراه با مقدار آبگرفتگی مخزن صدمه دیده نوشته شده است که چهار معادله دیفرانسیلی وابسته، بطور همزمان در بازه زمان حل می شود. بر این اساس یک روش مناسب تهیه شده و کد رایانه ای آن نوشته شده است کد تهیه شده ابتدا معتبرسازی شده و سپس برای یک نمونه شناور فریگیت اجرا گردیده و نتایج آن مورد بررسی قرار گرفته است.

مقدمه: صدمه عصب سیاتیک در اثر تزریقات سرینی یک عارضه مهم است. اهداف این مطالعه بررسی صدمه عصب سیاتیک از اثر تزریق ناحیه کفل و نتایج اقدامات وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی و مراکز درمانی در جلوگیری از آن در مشهد بوده است.روش کار: این مطالعه توصیفی در مدت 72 ماه (78.1.1 لغایت 83.12.30) در مرکز الکترودیاگنوستیک بیمارستان امام رضا (ع) و کلینیک دکتر حسن آبادی می باشد که به چهار دوره 18 ماهه تقسیم شده است. تعداد بیماران از مرحله اول تا چهارم تحقیق به ترتیب 12-16-25-30 نفر بود.مشخصات فردی، نوع دارو، محل تزریق، صدمه عصب در پرسشنامه ای ثبت گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی و آزمون کای اسکوئر و تی پردازش شد.نتایج: به ترتیب شیوع داروهای تزریقی، ناشناخته (%40) سپس دیکلوفناک یا پیروکسیکام (%38) بود. %33.5 بیماران زیر 5 سال بودند. %56 در طرف چپ و %62.5 در مردان بود. صدمه در %53 شدید و %60 در پرونئال بود.نتیجه گیری: کاهش عارضه فوق در همه سنین و کاهش قابل توجه نسبت به کودکان زیر 5 سال به بالغین در مرحله چهارم ملاحظه شد تداوم مراقبت مسوولین بر داروها و مراکز درمانی و رعایت اصول تزریقی و پرهیز از تزریق گلوتئال در کودکان زیر 5 سال ضروری است.

تقریبا تمام اطلاعات مربوط به رابطه بین زایمان، دیستوسی شانه و فلج بازویی به طور گذشته نگر، جمع آوری شده است، بسیاری از موارد، فلج بازویی بدون دیستوسی شانه ممکن است واقعا به علت دیستوسی شانه ناکامل یا تشخیص داده نشده باشد. به هر حال این عارضه همیشه یک اورژانس مامایی غیر قابل پیش بینی  می باشد. اخیرا در یک بررسی نشان داده شد که 3695 سزارین در مادران دیابتیک با نوزادان بالای 4.5 کیلوگرم، لازم است که از یک دیستوسی شانه جلوگیری گردد. در این مقاله این عارضه خیلی غیر محتمل به نظر می رسد. اطلاعات زیادی این نظریه را تقویت می کند که فلج براکیال در تمام موارد با کشش، رابطه نداشته است. مع هذا حدود 50% تمام فلج ها ممکن است به علت حوادث غیر قابل اجتناب در اینتراپارتوم و آنته پارتوم ایجاد شود. بنابراین قبل از این اتهام لازم است کشش و فشار بسیار شدید را بر شبکه بازویی نوزاد ثابت کرد. در هر حال هیچ متد قابل قبولی نیست که میزان کشش را اندازه گیری کند. لذا وقوع این حادثه نباید به عنوان یک غفلت پزشکی محض، به حساب آید.